03/02/2012

Z  szefem musimy nauczyć się dobrze żyć, ponieważ od tej relacji w dużym stopniu zależy nasza kariera w firmie, możliwość otrzymania awansu, premii i innych profitów. Aby „dogadać się” z przełożonym, należy przede wszystkim dobrze poznać jego styl zarządzania, motywowania i podejmowania decyzji. Dzięki temu łatwiej nam będzie spełniać wymagania szefa i nie wchodzić z nim w niepotrzebne konflikty.

Szef-trener

To szef, który ceni dobrze wykonane zadania. Jednocześnie nie pozwala pracownikom zrażać się niepowodzeniami i porażkami, traktując je jako naturalny proces uczenia się. Szef-trener pomaga określić przyczyny trudności, doradza i chętnie przekazuje swoje sugestie. Zachęca  pracowników do doskonalenia nabytych kwalifikacji i rozwijania nowych. To szef, który docenia wagę szkoleń, dodatkowych kursów i inwestuje w rozwój pracowników. Mobilizuje do pracy, kładąc nacisk na sukcesy i buduje w ludziach wiarę, że stać ich na wiele. Wysoko też ceni osiągnięcia pracowników, stosuje nagrody i wyróżnienia. Szef-trener bardziej ceni grę zespołową niż ostrą rywalizacją. Zachęca pracowników, by interesowali się zadaniami kolegów i na bieżąco informuje o postępie prac. Stawia na odpowiedzialność całego zespołu za realizację zadań i wspólnych projektów.

Szef-manipulator

To szef, który podejmuje decyzje sam, wyłącznie w oparciu o własne przekonania. Bardzo rzadko konsultuje swoje decyzje z pracownikami. Równocześnie jednak bardzo umiejętnie manipuluje innymi, sprawiając, że mają poczucie autonomii podejmowanych decyzji. Nic bardziej mylnego!

Szef-manipulator kontroluje swoich pracowników i na bieżąco śledzi postępy prac, używając ścisłych procedur. Dokładnie wie, który z pracowników wyszedł na lunch i ile czasu trwała ta nieobecność, kto rozmawia przez gadu-gadu, a kto właśnie wyszedł na papierosa.

Dba o precyzyjny podział zadań i kompetencji, nie pozwalając na jakiekolwiek modyfikacje tego porządku bez jego wiedzy. To szef, który motywuje pracowników, używając „kija i marchewki". Obiecuje nagrodę za realizację polecenia i straszy karą za jego niewykonanie. Wytyka podwładnym nawet najmniejsze braki i niedociągnięcia. Pobudza rywalizację pomiędzy pracownikami, ponieważ uważa, że ludzie, którzy ze sobą walczą, są bardziej efektywni.

Szef-manipulator utrzymuje dystans i nie wchodzi w bliskie relacje z pracownikami. Z wyjątkiem sytuacji, w której postanawia kogoś faworyzować „w nagrodę” za lojalność.

Szef-kumpel

To szef, którego wszyscy lubią i poklepują po ramieniu. On także wszystkich lubi i pragnie, by w firmie panowała przyjemna atmosfera. Jest nastawiony przyjaźnie do swoich pracowników i dba o to, by stosunki pomiędzy nimi przypominały relacje kumpelsko-rodzinne. To szef, który zapyta: „Jak się czujesz”, „Co u ciebie słychać”. Bez wahania da ci dzień wolny, jeśli zachoruje ci dziecko, natychmiast zwolni cię z wykonywania zadania, jeśli zauważy, że sobie z nim nie radzisz. Szef-kumpel stara się bowiem wszystkim pomagać. Gubi się jednak w strategicznych decyzjach i nie potrafi odpowiednio zarządzać ludźmi. Decyzje zawsze podejmuje w porozumieniu z zespołem i zazwyczaj są one wypadkową interesów wszystkich pracowników. Zachowuje się tak, jakby był równy innym członkom zespołu, a jego wpływ na decyzje jest niewiele większy od wpływu każdego innego pracownika.

Szef-kumpel nie ocenia, nie informuje o postępie prac, nie nagradza i nie karze. Przeciwnie, cały czas komunikuje swoją akceptację i aprobatę. Jeśli coś mu się nie podoba, nie potrafi tego przekazać. W sytuacji konfliktowej odwołuje się do więzi grupowej i zasady utrzymania dobrej atmosfery w zespole.

Prace koordynuje poprzez osobiste kontakty z pracownikami. Często też prosi swoich podwładnych o sugestie, wskazówki i informacje. Puszcza pracowników „na żywioł” i wierzy, że sobie poradzą.

Szef-demokrata

To szef, który wierzy w potencjał swoich pracowników, potrafi go umiejętnie rozwinąć i wykorzystać. Doskonale wyczuwa, jaki potencjał drzemie w człowieku i tak dobiera zadania, aby odpowiadały zainteresowaniom oraz umiejętnościom poszczególnych członków zespołu.

Najważniejsze decyzje podejmuje po konsultacji z zespołem, uwzględniając przy tym sugestie pracowników. Stara się nie podejmować decyzji, których podwładni nie akceptują, jednak gdy trzeba, pozostaje w swoich postanowieniach autonomiczny i samodzielny.

Szef-kumpel w swoim repertuarze ma więcej nagród niż kar. Te ostatnie stosuje w sporadycznych przypadkach. Rzadko też negatywnie ocenia wykonaną przez innych pracę. Stara się przekazywać pozytywne informacje, wierząc w możliwości pracowników i zachęcając ich do podtrzymywania  przyjemnej atmosfery w zespole. Jeśli jednak konflikt się rodzi, nie unika go, lecz stara się rozwiązać  problem w sposób konstruktywny i zadowalający obie zantagonizowane strony.

Szef-demokrata elastycznie podchodzi do organizacji pracy i podziału zadań. Owszem, każdy z  jego pracowników zna swój zakres obowiązków, ale posiada też dużą samodzielność, jeśli chodzi o sposób ich wykonywania. Szef-demokrata nie toleruje natomiast wazeliniarzy, pochlebców i manipulantów, siejących zamęt w zespole.

Rady dla pracowników

Kluczem do sukcesu jest zrozumienie stylu zarządzania przełożonego i dostosowanie się do niego. Zaobserwuj, w jaki sposób twój szef wypowiada się i pracuje – szybko i spontanicznie czy też spokojnie i metodycznie. Dobre relacje między tobą a szefem umocnią się, jeśli uda się wam zgrać temperamentami.

Przekazuj szefowi pracę w takiej formie, w jakiej by sobie tego życzy. Jeżeli dyrektor woli, aby raporty zawierały drobiazgowe szczegóły, umieść je w swoim sprawozdaniu. Być może nie jest to twój ulubiony styl pracy, jednak liczy się to, czego oczekuje twój przełożony. Nie narzekaj ani nie próbuj z tym walczyć. Nikt nie chce pracować z osobą, która o wszystko się spiera.